Zomaar een dag waar het leven
Mijn leven, ons leven samen, op leek te houden
Een dag waarin ik de hoop gewoonweg opgegeven had
Een dag waarin geloof geen plaats meer kreeg
Een dag waarin de liefde ver te zoeken leek.

Zomaar een dag….

Een dag ook van God gekregen
Om in de bitterheid de nectar weer te vinden
Een dag om even stil te staan
Bij al(les) dat ik al ontvangen had

Ik zag het even niet
Ik wist het even niet
Ik voelde (het) even niet….

Toen kwam de Stem van God weer in mijn hoofd;
Hij zei; “Voorbij
Voorbij is al het lijden
Voorbij is al uit het verleden
Een nieuw mens is toen toch opgestaan?!
Sterk en onvoorwaardelijk
Bestand tegen onrecht en oneerlijk
Liefdeloos zijn, zonder God, van anderen?

Zij die God niet (h/er)kennen
Zij die God niet zoeken
Zij die God daarom nooit zullen vinden
Door hen laat jij je toch niet meer van de wijs(heid weg) brengen?
Daar laat jij je toch niet meer door beangstigen
Imponeren of zelf(s) verdrietig, machteloos maken?

Vooruit, sta op!
En ga met goede moed
Met geloof, hoop en de liefde
Met Gods wil en krachten verder

Leef en maak vrij de kracht die jou gegeven is
Houd moed en recht jouw sterke rug maar weer!
Door elke storm, tegenslag, ben jij gegroeid
Door iedere traan van jouw zelf, jouw ziel, gelouterd
Daarom;sta op!

Sta op!
Leef en heb lief!
Behoudt altijd weer het goede
Geef gewoon weer het allerbeste van jouw eigen(l)i(j)k Zelf

Geloof en Hoop
Maar meest en vooral
Altijd weer…de LIEFDE!”

 
©ellisvogels 2012