De hemel waakt
Over de mensen die slapen
De geesten worden dan even vrij
Gemaakt door God, de Liefde
De Kracht die alles vervolmaakt.

Gods helpers nemen hen dan mee
Naar Zijn Huizen van Liefde
Om weer even te ervaren dat Het Leven,
Gods Leven op aarde
Maar ook in hemel
Naast elkaar, nog altijd bestaat
En dat het leven uiteindelijk goed is…

Omdat ‘het’ eigen(l)i(j)k alles
Alleen maar door Gods Genade
En Zijn Liefde voor de mens IS;
Zijn Bestaan.

De geesten leven van en in zich zelf
Gewoon levenslustig en vredelievend
In de hemel verder
Om bij het ontwaken
De mens in zijn denken weer te verrassen
Met een volmaakt nieuwe dag;
Een wezenlijk Goddelijk Bestaan

Een mensen leven lang, ook ’s nachts slapend, Liefde
Vol gebeurtenissen en ontmoetingen
Die leiden tot het (be)wijzen
Op de mogelijkheid van persoonlijke keuze
Tot Zelf Liefde Zijn en naastenliefde
Zijn wens in gezamelijk Een Zijn Bestaan

God en Zijn engelen vragen
De mens zich overdag te herinneren
Het nachtelijke verzoek tot Zijn Leven
En om overdag bewust Zijn Geest
Overal en vooral in elkaar te ontmoeten
Te omarmen en elkaar te bemoedigen
Gewoon door te Zijn
Leven te vieren…

Het IS Liefde die de mens vraagt
Om gedurende elke (her)nieuw(d)e dag
De vredige krachten in Zijn Gedachten
Te bewaren die in de Geest
Gedurende de vrij gemaakte nachten
In liefde en in welzijn
Ontmoet en ontvangen
En zelf(s) h/erkend Zijn

In de nacht zijn de geesten vrij
Gemaakt om in Gods wezen
Te rusten en te (her)vinden
De kracht en de moed
Om het leven van morgen
Weer (uit)gerust te beginnen.

In de nacht helpen engelen
(On)gevraagd alle mensen
Om het geleefde lief te bewaren
‘Het leed te begraven ‘
In de (ver)gevende Gedachte,
Bron van al het (be)leven
In, van en door de mens

De nachten (ver)dienen de mens
Om diens krachten te bewaren
Te bewaken maar ook te bevrijden
Van het roerige innerlijke leven
Door de val van de dag
Die voorbij ging…
En nooit meer terug kan komen

De herinneringen worden geankerd
De vreugde bewaart
Het verdriet wordt meegenomen
Naar de huizen van God
Om de mens te verlichten…
Met liefde te verlossen
Van de beleefde dagelijkse zorgen
De moeilijkheden, de problemen
Te helpen ‘het’ zelf te overwinnen
Die levensangst die onherroepelijk weer komt…
Omdat de mens nog mens is.

De ochtend breekt aan
De engelen wijken
Trekken zich terug
Maar blijven nabij
Om ook gedurende de dag
Gods mens-en kinderen te bewaken…
Te leiden naar de plek
Waar Liefde, vrede en rust
In Zijn wezen heerst.

Eens wordt door een ieder
De hemel op aarde gevonden
De wereld gered van de pijn
De angst veranderd in zelf vertrouwen
En Liefde?
Liefde herinnert geen pijn….

 

©ellisvogels 17-2-2012